De vijfde week van mijn verblijf hier begon redelijk vol. Dat wil zeggen, ik was niet druk met werkzaamheden maar de afdelingen lagen vooral knettervol. Meer een logistieke situatie dan dat het echt een probleem was! Dat kwam door onder andere het volgende: We werken met een LCU en Hope Centre. (Het zou zomaar kunnen dat ik deze twee door elkaar haal, dus sorry als je zelf informatie opzoekt en erachter komt dat het anders is.) LCU is een afdeling IN het ziekenhuis waar patiënten verblijven die niet meer grote medische zorg nodig hebben, maar bijvoorbeeld nog wel revalidatiezorg nodig hebt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de ortho kinderen die nog gips hebben. Hope Centre is een plek waar patiënten aankomen voor ze geopereerd worden om de laatste screeningen te doen (nogmaals testen op malaria bijvoorbeeld), maar ook een plek waar ze na de operatie naartoe gaan als ze 'te goed' zijn voor de LCU maar nog niet naar huis kunnen. Ook kunnen hier mensen verblijven die bijvoorbeeld 10 uur moeten reizen om naar huis te gaan maar wel nog een wekelijkse follow-up met een verpleegkundige hebben. Dus iets meer een logische plek. Het Hope Centre is dan ook wat verder het land in. Zo ongeveer 15-20 minuutjes rijden. En dat is nu net het probleem. We krijgen de locatie niet rond. Dat wil zeggen, de locatie staat er. Daar kunnen we ook in, maar we kunnen niet bij onze spullen in de containers. De Ghanese overheid is enorm lastig aan het doen met alle spullen die we hebben staan, dus we hebben een forse vertraging met alle spullen opbouwen. En we moeten een hele hoop opbouwen. Elk stapelbed moet gebouwd worden, elke computer moet neergezet worden, elke kast moet bevoorraad worden. Noem het maar op. Uiteindelijk kwam dat eind van die week (dus 4 oktober) goed! Dat brengt ons bij deel 2 van dit probleem. Namelijk, vervoer. De Ghanese overheid wil ons geen nieuwe nummerplaten geven. Mercy Ships heeft een aantal busjes die we bij elke field service gebruiken. Daarnaast hebben we onze eigen bestuurders die dus onze patiënten van A naar B vervoeren. Blijkbaar moeten we in Ghana, Ghanese nummerplaten op de auto's hebben en tot op heden krijgen we die niet. Dat zorgt ervoor dat we nu busjes gehuurd hebben en dus ook bestuurders moeten inhuren. Mega zuur, want dit brengt onwijs veel kosten met zich mee die gewoon echt niet nodig zijn. Inmiddels is dit echt bijna geregeld en kunnen we hopelijk vanaf volgende week de auto's gaan gebruiken! Dat zou het echt een hoop makkelijker maken! Terug naar het begin van dit technische verhaal. Doordat we Hope Centre dus niet op het land hebben, hebben we Hope Centre in het ziekenhuis. En dat neemt ruimte in beslag. Heel. Veel. Ruimte. En dat terwijl we steeds meer patiënten aan boord krijgen. Kortom, zoals we een vol ziekenhuis in Nederland kennen, hebben we dat hier ook. We stallen iedereen overal en dat is meeeeeega chaotisch. Iedere dag verschijnt er wel een berichtje in onze Teams-omgeving met de vraag of er mensen kunnen helpen om alles rond te krijgen. En dat maakt dat je dus al vrij snel ongekend veel uren werkt in de week. Want ja, ik loop 1 trap af en ik ben in het ziekenhuis. Mijn bed staat letterlijk een verdieping boven de verpleegafdeling en zo voel je ook sneller de gelegenheid om "even snel" langs de afdelingen te gaan om te helpen. Even snel is natuurlijk nooit even snel. Dat is vaak al gauw weer een uurtje of 2 werken... Maar hé! Voordeel is dan ook wel weer dat als je weer klaar bent, je ook met 10 minuten weer gedoucht, omgekleed en je weer verder kan gaan met je dag. Diezelfde week kreeg ik te horen dat ik getraind ga worden tot "charge nurse" (hoofdverpleegkundige). Het klinkt allemaal erg officieel. Ik moet het allemaal nog maar zien. Morgen start de training, dus in de volgende blog kunnen jullie lezen hoe me dat vergaat! Voor wat ik nu weet. Als charge nurse ben je met name aan het werk als de teamleider niet aanwezig is. Gezien de teamleider van maandag-vrijdag werkt overdag, betekent het dat ik de avonden en weekenden werk. Ik hoop niet dat dat het daadwerkelijke rooster wordt, want avonddiensten en ik gaan niet zo goed samen! Anyway, je stuurt het team aan en helpt waar nodig. Verder doe je vooral wat meer administratieve taken en vragen mensen je advies als er problemen zijn met de patiënt. Dit is een super Amerikaans concept waarbij elke kleine technische taak al de taak van de charge nurse wordt. Ik hoop dat ik dat kan veranderen tzt! We gaan het zien. In diezelfde week kwam ook de president op bezoek! Dat zou al een paar weken eerder gebeuren, maar jullie snappen, alles gaat op z'n Afrikaans dus het is altijd een verrassing wanneer de afspraken daadwerkelijk nagekomen worden! Maar goed, op 1 oktober was het dan echt zo ver! Hij kwam langs. Meneer kreeg een rondleiding over het schip, met name door het ziekenhuis en daarna had hij een korte speech voor ons (lees: 7 minuten totaal dacht ik). Ik vond het vooral een hele hoop geregel, gedoe en hoogdravende situatie, maar voor Afrikanen betekent de president een hoop. Kortom, we behaalden het nieuws en heel social media stond er vol mee. 15 hele minuten is de beste man aan boord geweest, hij liet een groepsfoto maken met ik denk nog geen derde van de vrijwilligers en verdween toen in z'n mooie auto van de haven. Wat ik lastig vind aan zo'n situatie is dat het volledig om het ziekenhuis draait. En ja, ergens is dat waar. We zijn een ziekenhuis op een schip. Dat klopt. Maar zonder de mannen van de ingenieurs, vrouwen van de schoonmaak, de keukenploeg, en iedereen die ik keihard vergeet, kan dit schip simpelweg niet werken als ziekenhuis. Een ploeg die uitvalt betekent geen operaties. Ik zou graag zien dat die lijnen wat meer recht getrokken worden. Ik denk dat we goed werk doen in het ziekenhuis, maar er is werkelijk waar een baan hier aan boord wat het smerigste werk op aarde is: "Vuilniszakken controleren". Ja, dit lees je goed. Er is iemand (of eigenlijk hoop ik dat dit een ploeg is die dit doet en niet maar één iemand) die elke vuilniszak controleert. Om te kijken of wij wel goed ons afval gescheiden hebben, want wij verwerken ons eigen afval en als dat niet goed wordt gedaan kunnen er machines stuk gaan. Dus ja, alle lof naar deze mensen. En niet naar een verpleegkundige die "gewoon" haar werk doet. Ik denk dat jullie snappen wat ik bedoel ;) Inmiddels zijn we aangekomen bij 4 oktober! Ik was weer een keertje van boord gegaan. Niet omdat ik wat ging ondernemen, maar omdat ik bij een zwembad wilde liggen in rust. Heerlijke plek. Dacht ik. Totdat heel Tema leeg liep en zich verzamelde in het zwembad en de muziek steeds harder ging. Muziek en Afrika. We grappen aan boord geregeld dat deze mensen zijn geboren met muziek in zich. Zodra ze muziek horen gaat er minstens één lichaamsdeel beweging maken. Uiteindelijk gaat de muziekbox aan op standje gehoorbeschadiging en heeft iedereen lol. Of nou ja, iedere Afrikaan dan. Want ik wilde eventjes niks horen haha. Maar goed, het kwam goed! 's Avonds was er een worshipmoment voor D-ward (afdeling kaakchirurgie) die die maandag open ging. Onwijs bijzonder om zo met alle verpleegkundigen God te vragen om alle patiënten te helpen in hun helingsprocessen. Veel van de patiënten die aan boord komen leven vaak in afzondering door alle schaamte maar ook de eindeloze pesterijen. Het buitensluiten vanuit samenlevingen en ga zo maar door. Maar met name de kaakchirurgiepatiënten leven in complete zelfisolatie. Ze schamen zich zo ongekend diep voor hun tumoren en hoe ze ermee moeten leven dat ze zich afzonderen maar soms ook verplicht worden om zich af te zonderen. Deze mensen hebben soms al jaren geen van hun geliefden gezien omdat de schaamte zo groot is... De week daarvoor hadden we Evelynn opgenomen. Een 51-jarige dame die bij ons op de preoperatieve screening kwam voor de kaakchirurgie. Per 'toeval' werd er een liesbreuk gevonden en hebben wij haar daaraan geopereerd. Niet de bedoeling, wel gebeurd. Sindsdien lag Evelynn op 'mijn' afdeling te wachten tot ze voldoende is aangesterkt voor haar operatie aan haar gigantisch grote tumor in haar hals. De tumor is zo groot, dat het haar halve gezicht overneemt en dan hebben we nog niet eens gesproken wat die tumor allemaal aan de binnenkant van het lichaam doet. Evelynn woog inmiddels nog maar 39 kg en kan dus in deze toestand geen operatie aan de tumor krijgen, simpelweg omdat ze te licht is. Bij Evelynn merk je de duidelijke schaamte. Zodra er een eetmoment is verdwijnt ze naar haar bed, gaan de gordijntjes om haar heen dicht zodat ze het eten kan eten. Als ze klaar is gaat het doekje weer voor de helft van haar gezicht en gaat ze weer 'verder' met haar dag. Ze is getraind om zich niet te voegen bij iedereen aan tafel. Ze speelt geen spelletjes mee. Ze zal zich nooit zomaar ergens in een groep voegen, want dat hoort niet. Die zondag was dus een worshipavond en vrijwel direct werd Evelynn uit haar bed getrommeld en naar D-ward gebracht. De afdeling waar ze de volgende dag met al haar lotgenoten zou komen te liggen. Ze mocht ervaren wat we deden, wat onze gebeden waren en wat onze gebeden voor haar waren (en nog steeds zijn). Zakdoekjes waren niet aan te slepen. Voor iedereen niet. Voor het eerst in tijden, voelde ze zich weer gezien en voelde ze 'ik mag hier mezelf zijn'. En dat is wat mijn collega's inmiddels doen in D-ward! Hun eigen afgrijzen (want ja, die tumoren stinken gigantisch en soms weet je gewoon niet hoe je normaal naar een gezicht moet kijken omdat er o-ver-al tumor zit) aan de kant zetten en laten merken dat ze ertoe doen. Dat ze niet raar zijn. Dat ze niet alleen hoeven te zitten. Dat ze net zo hard Gods kinderen zijn. Evelynn is inmiddels geopereerd en maakt het naar omstandigheden goed! Ze heeft nog een knetterlange weg te gaan, maar ik denk dat ze er wel gaat komen! Na maandag een dagdienst gewerkt te hebben, had ik dinsdag een trainingsdag. En die viel allesbehalve gemakkelijk. Het was een training die iedereen krijgt die langer dan 3 maanden aan boord zit. Het zou handvatten moeten geven om het leven aan boord makkelijker te maken. Handvatten om om te gaan met de verschillende culturen en alles wat daarbij komt kijken. Gezien ik mij niet helemaal kan vinden met alles wat hier aan boord gebeurt besloot ik er met een open blik in te gaan en echt te kijken wat ik eruit zou kunnen halen. Ik had de hoop een boel informatie te kunnen krijgen over de "waarom" achter sommige beslissingen. Jullie voelen hem misschien al aankomen, maar niks was minder waar. Uitspraken als "Silence isn't comfortable, you need to speak" (Stilte is niet comfortabel, je moet je uitspreken) maar ook "You need to learn how you can say no" (Je moet leren hoe je nee kan zeggen) kwamen hard aan. Want heel eerlijk, ik heb me echt uitgesproken in de eerste weken. Ik heb echt keihard nee gezegd. Ik heb nee geschreeuwd zelfs uiteindelijk. En er werd gewoon niks mee gedaan. Na een kort moment van feedback deed de instructiegever daar ook echt niks mee, en dat maakte mij alleen maar nog bozer. Toen er vervolgens nog andere uitspraken gedaan werden werd ik afgeleid en heb ik niet meer geluisterd. En ik denk dat dat jammer is, en niet de bedoeling is. Want de intentie van zo'n training is niet verkeerd. Het probleem hier, zit hem denk ik in het luisteren. Ik besef mij des te vaker dat dat een super Nederlands concept is. Luisteren. Ik zeg niet dat wij Nederlanders dat perfect kunnen, ik denk wel dat wij dat absoluut beter kunnen dan Amerikanen. En dat maakt soms het leven aan boord best ingewikkeld. Gelukkig was de werkweek maar kort! Want elke 6 weken is er "ship-holiday"! We doen dit zodat alle mensen die een maandag-vrijdagbaan hebben ook een keer een langer weekend hebben om dingen te ondernemen. Er worden die dag bijvoorbeeld geen operaties uitgevoerd en geen patiënten opgenomen. Ik was dit gehele weekend vrij (ja, ja! Vrijdag-zaterdag en zondag!) Dus dat zorgde dat Laurian, Louise en ik een mooi plan hadden bedacht! Vrijdag zijn Laurian en ik weer naar het hotel met het zwembad geweest. Het was prima, niet uitstekend. De school naast het hotel had zwemles, dus we hebben ruim 1,5 u gekeken naar 43 kinderen in een bad die hun snot uit hun neus lieten druipen op de waterkant precies voor onze bedjes en nou ja, dat was eigenlijk al voldoende haha. Zaterdagochtend vroeg zijn Louise, Laurian en ik met z'n drieën vertrokken naar de Boti-Waterfalls! Een tripje van zo'n 100 km. Het kostte ons een ruime 3,5-4 uur tijd met de taxi. Gelukkig was de driver vriendelijk en reed hij goed! Hij was een oud "shipper!". Is ooit aan boord geweest van de Anastasis (voor de mensen die dit schip niet kennen. Dit was het allereerste schip van Mercy Ships!). Dus we deden wat leuke herinneringen op en dat was leuk! Eindelijk aangekomen bij de watervallen was het heerlijk om erbij te zwemmen! Tot we een slang zagen in het water. Een waterslang. Helemaal leuk, mij niet meer bellen hè! We hebben nog een korte hike gedaan daarna en hebben ons toen naar het hotel laten brengen. Ook dat was weer een avontuur! 25 km in totaal waar we een uur over gedaan hebben. We leren ons snel aanpassen dus het went ook wel weer snel! Aangekomen bij het hotel was er een hoop gezeur over de kamer, maar we kwamen uiteindelijk in een megagrote suite terecht. Kostte vrij weinig en we hadden een hoop lol. Uur gewacht op het avondeten, erachter komen dat het gemaakt wordt bij een restaurant om de hoek (ja de pizza kwam in de kartonnen doos jongens. Geen grap). We hebben het naar binnen geschoven en zijn gaan tukken! Vanmorgen vroeg zijn we alweer weggegaan omdat we op tijd weer aan boord wilden zijn. Bijkomen van een lange reis (dit keer duurde het maar 2 uur en 15 minuutjes!!!), maar alle indrukken die je onderweg krijgt vreten onbewust altijd een hoop energie! Ik heb de wasmachine nog een keer laten draaien, mijn twee-minuten-ship-shower genomen het thuisfront even gebeld. En zo gaan de dagen hier dan soms ook wel weer snel voorbij. Ik ben erachter gekomen dat het belangrijk is om leuke dingen te gaan doen zodra je kan. Daarmee hou ik het denk ik ietsjes langer vol! Ik heb echt een leuke band met de twee Nederlandse meiden en we levelen goed. Dat maakt dat we kunnen huilen en chagrijnen bij elkaar, maar we daarna ook weer echt een hele hoop plezier kunnen hebben! Dus ja, voor degenen die het zich afvragen. Ondanks een paar "rustigere" dagen, maakt het nog steeds dat ik mij nog niet als een vis in het water voel. De ups en downs zijn nog altijd aanwezig en ik blijf zoeken naar wat de juiste balans is. Ik denk dat het inmiddels vrij duidelijk is dat ik hier goed aan mijn geduld kan gaan werken, dus wie weet is dat wel de positie waar God mij op stuurt. De tijd zal het leren! Wederom weer onwijs bedankt voor al jullie medeleven. Ik vind het superleuk om jullie reacties te lezen en jullie betrokkenheid te merken! Hieronder heb ik nog wat foto's toegevoegd van het leven hier! Mocht je meer willen zien of horen, schroom niet een berichtje te doen!