De vorige blog eindigde ik op zondagavond 13 september na de Dutchy Night! Ik had weer wat nieuwe moed gekregen voor mijn collega-verpleegkundige Jolien. Maandag had ik, dacht ik (spoiler), mijn laatste dienst op de orthopedie bij de kinderen. Het ging prima, maar het was wederom niet fantastisch. Ik heb nadrukkelijk kenbaar gemaakt dat ik de kinderafdeling niet meer zie zitten en dat ik echt bang ben dat als dit is wat er van mij gevraagd wordt, ik mijn commitment van 10 maanden niet vol kan maken. En dat doet zeer. Verpleegkundige zijn bij Mercy Ships is een kleine meisjesdroom waar ik echt zo naar uit heb gekeken. Het zou een plek moeten zijn waar ik fijn en goed kan werken, patiënten beter kan maken, maar ook mezelf zou kunnen ontwikkelen op meerdere vlakken. Door op de kinderafdeling te werken heb ik het idee dat dat juist al die ontwikkelingen tegenzit. Ik ben moe, ben weer meer overprikkeld dan ik in de laatste jaren na mijn ongeluk ben geweest en ga elke keer eigenlijk net iets te ver over mijn eigen grens. Dus na wederom goed aangeven ging ik met volle positieve zin de rest van de week in! Woensdag had ik namelijk mijn allereerste dienst op de "General Adult"-afdeling. Dit is een afdeling waar we met name liesbreuken en lipomen verwijderen. Korte ingrepen waarbij mensen één nachtje na de operatie moeten blijven liggen en daarna weer met ontslag kunnen. Kleine ingrepen, maar met grote resultaten. Mensen hebben veelal pijn of ervaren andere ongemakken, dus ze zijn ongekend dankbaar voor de zorg die we geven! En dat is leuk! Want dankbare mensen zijn vriendelijk en nieuwsgierig en brengen positieve energie met zich mee, wat het werk echt een heel stuk leuker maakt! Kortom, woensdag kwam ik nog steeds moe, maar wel echt heel erg voldaan uit m’n dienst thuis. Donderdag had ik mijn eerste avonddienst. Heel eerlijk zijn deze diensten niet mijn favoriet, maar ik weet eenmaal dat ze erbij horen! Avonddiensten zijn hier een stuk anders dan in Nederland. Hier hebben we tijd en ruimte en geven we met name uitleg over wat de operatie inhoudt en wat ze kunnen verwachten. Dat is iets wat de patiënten al twee keer eerder gehoord hebben, maar dat is de kracht van herhaling! Dus na de uitleg werden de infusen geprikt en daarna was het tijd voor de dagelijkse "waka-waka". Oftewel, de avondbeweging! Elke avond doen we met alle afdelingen een kwartiertje wandelen door het ziekenhuis. Muziek door de boxen en lol hebben met elkaar. Dansen, lachen, kletsen. Een moment van ontspanning. De stress kan eruit, maar mensen zijn ook in beweging en dat is wat we graag willen! Na de "waka-waka" hebben we op General tijd voor spelletjes en dus werd er fanatiek Uno gespeeld en waren er wat mannen aan het dammen! We hebben hier zoveel meer tijd voor het sociale aspect en dat maakt het werken compleet anders, maar zo leuk! Helemaal zin had ik in mijn avonddienst op vrijdag en zaterdagavond. Tot ik hoorde dat General in het weekend dichtgaat omdat we zaterdagochtend die patiënten ontslaan naar huis. Dus vrijdag en zaterdag mocht ik, jullie raden het vast al, wederom terug naar de kinderen op de orthopedie. Ik baalde als een stekker. De avonddiensten op de orthopedie zijn namelijk een drama. Gillende kinderen (logisch, want iedereen is moe, hè) omdat de avondoefeningen nog gedaan moeten worden en een hele hoop andere dingen waar ik jullie niet mee zal belasten. Jullie begrijpen, de teleurstelling was groot. Ik had maandag zo duidelijk aangegeven waar ik mee zat en waar ik tegenaan liep en het voelde echt alsof er niet gehoord is wat ik vertelde. Maar goed, met frisse tegenzin ging ik aan de gang die twee dagen. Erop terugkijkend waren het op zich niet hele slechte diensten, op één kind na dat beide dagen keihard heeft gejankt, twee uur non-stop, en mij dus daarna forse hoofdpijn bezorgde. Vrijdag had ik nog een gesprek met mijn praktijkopleider en wederom heb ik bij haar aangegeven waar ik tegenaan liep en wat ik lastig vind en vond. En ook hier, enorm duidelijk aangegeven dat als het betekent dat ik veelal met kinderen moet werken, ik niet weet of ik mijn commitment van 10 maanden ga volbrengen. En dat zijn grote uitspraken die mij dus heel erg verdrietig maken. Dat heeft ze geweten, want in het volle café heb ik ff keihard zitten janken. TOP-situatie haha. Wat ik zei, die diensten waren best prima. Zondag was ik vrij en heb ik dan ook echt de hele dag de tijd gehad om bij te komen. Die had ik ook echt nodig. Dus ik ben denk ik alleen voor het avondeten mijn kamer afgegaan. En soms zijn dat soort dagen echt he-le-maal prima. Zeker nu ik nog steeds geen cabin-mate heb! Ik slaap nog steeds alleen en eerlijk is eerlijk, dat is echt wel heel lekker hoor! Inmiddels zijn we aangekomen bij deze week. Maandag tot en met woensdag heb ik nachtdiensten gehad. Ik zou ingewerkt worden, maar degene die dat moest doen is ziek en er werd niet naar vervanging gezocht, want ‘Lizelotte redt zich wel’. Nog zo’n punt waar ik echt stoom vanuit m’n oren van kan krijgen, maar waar ik maar probeer weinig aandacht aan te besteden. Nachten zijn prima. Ik werk dan nauw samen met de daycrew. Deze mensen zijn mensen uit Ghana die werken voor Mercy Ships en dus betaald krijgen. Ze werken 12 uur per dag en krijgen op zich een prima salaris, maar ze werken vaak ook wel echt hard. Daarnaast is hun leven thuis ook snoeihard werken. Officieel mogen ze bij ons één maaltijd mee-eten en hebben ze (mijns inziens) weinig pauze. In de nachtdienst mogen ze slapen, op een stoel aan tafel in het zicht voor mij, maar niet in een bed. Ik zit in een soort zusterspost met plexiglas en zij dus praktisch naast de patiënten. Zodra er een patiënt een kuchje maakt, rent er een daycrew naartoe en proberen ze zelf te helpen en anders word ik geroepen. Zolang ik dus niet geroepen word, hoef ik (naast mijn eigen taken) dus weinig te doen. Dus ondanks dat ik niet ingewerkt werd, is het best goed gekomen uiteindelijk. Het nadeel van zulke rustige nachten is dat het je ruimte biedt om te gaan malen. Nu had ik de afgelopen tijd al genoeg om te overdenken en zo kwam ik er tijdens mijn tweede nacht achter dat de grens eigenlijk wel bereikt is. Ik ben moe. Overprikkeld. Vind weinig ruimte om weer op adem te komen. Ik werk elk weekend, waardoor ik sinds ik hier ben nog niet van boord ben geweest, terwijl iedereen op zaterdag van het schip gaat om leuke dingen te doen en ik merkte dat m’n plezier om hier te zijn echt diep in de zee lag. Naast dat ik dit bij vijf mensen had neergelegd en er niks mee gedaan werd, besloot ik dat het tijd was om het hogerop te zoeken. Dus manager Audrey was de sjaak! Het is lastig om je gevoel in een gesprek in het Engels neer te leggen. Ik moet dan te veel nadenken over wat ik voel en dan gaat de lading eraf. Dus ik besloot haar een berichtje te sturen. Niet heel chique, maar ik wist echt even niet meer hoe ik het anders moest doen. Nog minder chique was dat ik ’m om 08.00 uur verzond en om 08.01 uur mijn ogen dichtdeed om te gaan slapen (wooppss). Iets met een struisvogel en een stuk zand, denk ik. ’s Avonds kreeg ik een mega fijn berichtje terug en daaruit zijn een hoop afspraken gekomen. Dus voor nu: * Zo min mogelijk kinderen voor mij. Tenzij het echt niet anders kan. * Volgend weekend ben ik vrij. Wel legde zij uit dat het ziekenhuis helaas een plek is waar 75-80% van alle patiënten kinderen zijn. En daar schrok ik van. Ze vertelde dat afdeling B en C alleen maar kinderen bevatten, A (mijn afdeling nu) ook een aantal kinderen gaat krijgen en D 75% volwassenen en 25% kinderen heeft. Ik baal hiervan. Want dat betekent dat er altijd en overal kinderen om mij heen zijn. En dat vind ik pittig. Na een gesprek met een recruiter uit Nederland hierover heb ik voor mezelf besloten om te wennen aan de nieuwe afspraken tot half november en daarna een beslissing te gaan maken over mijn termijn. Ik hoop, en bid enorm, dat ik het naar mijn zin ga hebben hier en dat ik op m’n plek terechtkom. Dat ik minder hoofdpijn mag hebben door m’n overprikkeling en dat ik de mooie dingen van het werk hierin ga vinden, maar ik besef me ook dat ik hier vrijwillig zit. Dat het niet de bedoeling is om te gaan tot het gaatje. Dat het niet oké is om straks na het termijn met een halve burn-out thuis te komen omdat ik hier alles gegeven heb. Het zijn moeilijke keuzes en gedachten. Ik geloof dat God mij naar Mercy Ships geleid heeft en ondanks dat ik het nu niet zie, weet ik dat Hij een plan heeft waarom ik hier moet zijn. En dat maakt dus de tweestrijd zo erg. Vanmorgen sprak ik hier over met Laurian. Inmiddels echt een vriendin geworden hier en dat is leuk. Lau zei: ‘Het is niet de bedoeling dat je Jona wordt. Dat je dikke doei tegen God zegt omdat je er geen zin meer in hebt.’ En dat is wat ik echt hoop te voorkomen door mezelf tot november de tijd te geven... Goed! Dat was dus ongeveer mijn donderdag haha. Veel denkstof, waar ik vrijdag nog eens lekker mee door ben gegaan... Zaterdag ben ik samen met Laurian naar Accra gegaan, ja jongens! Het eerste officiële grote uitstapje sinds ik hier ben! Bijna één maand aan boord en ik zie eindelijk wat van Ghana. Ik had officieel een avonddienst, maar had van de week de planner al gevraagd of ze mij eraf kon halen als er veel patiënten ontslagen zouden worden door het weekend. Halverwege de ochtend, toen Laurian en ik aan het slenteren waren, kreeg ik dan ook bevestigd dat ik vrij was en dat was heul fijn! Dat gaf ons nog meer rust om gewoon rustig aan te doen. En dat rustig aan doen konden we wel gebruiken! Meine Güte, wat is het warm hier zeg. Dat heb ik dus nog helemaal niet zo doorgehad, omdat ik continu in de airco zit en alleen ’s avonds vaak rondjes over het buitendek loop. Dus nou, wij naar buiten. Losgelaten en op weg naar plekken waarvan we dachten dat ze wel mooi of leuk zouden zijn! We begonnen bij ‘Kwame Nkrumah Memorial Park’. Een park toegewijd aan de eerste president en de weg naar de onafhankelijkheid toe. Hartstikke mooi, maar na 10 minuten hadden we ’t wel weer gezien (vooral ook omdat er drie pauwen aanwezig waren, voor de mensen die mij minder goed kennen. Alles wat groter is dan een eend vind ik een drama). Daarna besloten we naar een soort marktje te gaan. En dat was een ervaring an sich! We mochten nergens foto’s maken, maar beeld je marktkraampjes in die ongeveer in elkaar overlopen met een looppad van ik denk maximaal 50 cm tot 1 meter breed. Gebakken vissen in mandjes en daarnaast lag dan weer een ui of een ananas. Het was een chaos! We waren al snel de weg kwijt en dus hop, weer terug naar de grote straat. Op naar de volgende markt. Dat was een marktje met allemaal handgemaakte spulletjes. Rieten mandjes, armbandjes, whatever. In elke kraam is ongeveer hetzelfde te zien, alleen de ene vraagt er 180 cedi voor en de volgende 160. Nu vallen we natuurlijk op, hè. Als twee blanke vrouwen, dus gingen de prijzen nog verder over de top. Een klein mandje begon op 190 cedi. Dankzij vaderlief heb ik een beetje leren onderhandelen en kwamen we uiteindelijk op 120 cedi uit. Nog steeds te veel geld, maar ik vond het vrij keurig van mezelf! Die man piest waarschijnlijk in z’n broek van het lachen omdat-ie ’m voor 10 cedi gemaakt heeft, maar daar hebben we het maar niet over... Na al deze hectiek besloten we naar een lunchtentje te gaan. Laurian had wat moois gevonden op Instagram en zo kwamen we bij een mega verscholen plekje uit, waar het leven ons even keihard toelachte!! Zó lekker eten, zo’n mooie locatie en gewoon echt eventjes het idee alsof we ergens in Griekenland zaten in plaats van een sloppenwijk in Ghana. Het is fijn met Laurian. Ondanks dat zij het wel naar haar zin heeft op haar werk en ze geen vriend heeft in Nederland, verlangen we soms beide net zo hard naar Nederland. We praten vaak over hoe het zou zijn om weer naar huis te gaan en dat schept een band! Na 3,5 uur in Accra te zijn geweest vonden we het wel weer gezegend en besloten we veel te veel geld neer te leggen voor een taxi die met de minuut chagrijniger werd omdat hij te ver van Accra weg reed en dat voor problemen zou zorgen... Blij dat we weer bij de haven waren, zagen we nog net het busje met een aantal mensen die alweer afscheid hadden genomen van het schip hier! Een van die mensen was Linda. Een Nederlandse verpleegkundige waar ik geregeld mee optrok. Ik had haar vanmorgen vroeg wel gedag gezegd, maar het is altijd een bijzonder moment om afscheid te nemen van iedereen. Een grote haag waar aan het einde nog wordt gebeden en daarna (vaak) gejankt wordt. Bittersweet is een term die hier vaak gebruikt wordt. Mensen komen en gaan... Aangekomen in de hal liepen Laurian en ik tegen Louise aan. Een nieuwe Nederlandse meid die bij de receptie gaat werken voor de aankomende 6 maanden. Lau en ik hadden van de week al eventjes een welkomsbordje gemaakt voor op haar deur, zodat ze zich een beetje welkom kon voelen. Denk dat ik wel kan klikken met haar. Ook zij heeft een vriend in Nederland zitten en dat schept toch al meer een band! Wie weet waar het heen gaat :) Zondag hadden we pannenkoekenmiddag met alle Nederlanders en daarna heb ik een avonddienst gewerkt! Kortom, druk, maar leuk! Dus mochten jullie nog denken: ‘Goh, waar kan ik nou voor bidden deze week?’ Ik kan wel gebedjes gebruiken ;) Ik sluit elke blog zo af, maar dat komt echt omdat ik het zo meen en voel. Jullie medeleven doet mij zo goed. Reacties op de blog, mailtjes, appjes, berichtjes op social media. Ik waardeer het echt enorm! Madaase (dankjewel) en Nante Yie (letterlijk: Ga in vrede, maar wordt gebruikt als tot ziens)