Zondag 30 augustus was het dan eindelijk zo ver. Om 03.00 uur stapten Natan en ik in de auto om papa en mama op te halen en naar Schiphol te rijden. Geen oog dichtgedaan die nacht. Iets met veel spanning en stress en vooral 10.000x de vraag: "Hoe ga ik dit allemaal doen?!" We waren ruim een uur te vroeg op Schiphol, de bagagedrop-off ging namelijk pas veel later open. Er waren een paar kleine moeilijkheden, maar na een pittig afscheid met een hoop tranen was het dan eindelijk zo ver! Ik vloog eerst naar Heathrow, Londen, en vanaf daar naar Accra, Ghana. Beide vluchten gingen redelijk soepel (wel iets turbulentie gehad) en voor ik het wist landde ik. Toen kwam de hele rompslomp met visa en een hoop dingen waar ik jullie niet mee lastig wil vallen (laten we zeggen dat mijn energie op was, het warm was en het allemaal enorm lang duurde). Met een taxi werd ik, samen met 5 anderen, opgehaald en weggebracht naar het schip. Om 23.00 uur mijn tijd zette ik dan mijn eerste stappen aan boord van de Global Mercy! En ja, direct daarna ging het brandalarm af. Het bleek stoom te zijn van een van de machines, dus het was niet iets heel ergs. Na al het inchecken en de fire-safety training werd ik naar mijn kamer geleid en zo lag ik eindelijk rond 01.00 uur in bed. Om 07.45 uur ging de wekker op maandagochtend! Elke maandag hebben we een "all-hands-meeting". Dat is een meeting die verplicht is voor iedereen aan boord, waarin de highlights van afgelopen week gedeeld worden, de bijzonderheden van de aankomende week en de mededelingen vanuit de kapitein (dat het water schaars is en dat iedereen maximaal 2 minuten mag douchen bijvoorbeeld!). En toen begon de oriëntatie! Het verpleegkundig team leren kennen, uitleg over beleidsvoering vanuit het management en rondleidingen. Dat is eigenlijk de beste samenvatting van deze week. Heel veel rondleidingen, regelwerk, mensen leren kennen, uitleg krijgen over hoe het scheepsleven in elkaar zit en wat de verwachtingen zijn. In de afgelopen week heb ik veelal de vraag gekregen hoe het proces van de patiënten er een beetje uitziet, dus ik zal proberen het zo goed mogelijk uit te leggen. Een jaar geleden is het selectieteam van Mercy Ships in Ghana aangekomen. Zij zijn het land ingegaan en gaan zoeken naar patiënten die zorg van ons kunnen krijgen. Dat gebeurt door radio, tv, flyers, posters, langsgaan in kerken en je kan het zo gek niet bedenken. Daar komen patiënten op af en dan wordt er gescreend. Soms krijgen patiënten leefregels mee (denk aan medicatie voor een hoge bloeddruk, extra proteïnevoeding om de voedingssituatie te optimaliseren). Na een half jaar worden die mensen opnieuw gescreend en als ze dan goedkeuring krijgen, mogen ze aan boord komen. Hier wordt iedereen voor de laatste keer gescreend en ja, het komt voor dat mensen hier alsnog worden afgewezen. Ik begreep dat veel van de oogpatiënten die woensdag zijn binnengekomen, zijn afgewezen omdat hun ogen simpelweg te goed zijn voor de OK. Voor deze mensen is dat natuurlijk superverwarrend, want hun zicht is slecht, maar niet slecht genoeg voor een OK. Hierbij krijgen ze geestelijke verzorging aangeboden van ons. Dit zijn mensen vanuit Ghana zelf, die dit soort "slecht-nieuwsgesprekken" delen. Zodra ze "goedgekeurd" zijn, worden ze als het operatieschema begint geholpen. De oogpatiënten zijn woensdag en donderdag binnengedruppeld. Als alles lukt met het visum van de oogarts, gaan de eerste OK's dinsdag starten! Ook de kindjes met O-benen of X-benen druppelen langzaam aan binnen. Die operaties beginnen woensdag of donderdag. Deze kinderen liggen minimaal 21 dagen bij ons. Het is bijzonder en indrukwekkend om patiënten te zien die zo erg zijn aangedaan. Dit zijn zulke extreme situaties die we in Nederland gewoon nooit tegenkomen, omdat wij simpelweg al eerder kunnen opereren. Toen ik de eerste patiëntjes zag, deed dat ook wel echt wat met mij. Gelukkig gaan we voor het beste resultaat en hoop ik dat de kids over een aantal weken rennend het schip af kunnen! De aankomende week begint mijn eerste dienst en ga ik zien hoe het werkleven aan boord eruit gaat zien. De bijgevoegde foto is een foto van mijn team! We werken met 30 verpleegkundigen samen (verdeeld over de volwassen- en de kinderafdeling). Sommige van hen zijn er voor 4 weken, sommige voor 2 maanden, maar er zijn ook echt mensen die hier 5 maanden werken. 1 van mijn collega's is Rosie! Zij is op dezelfde dag aangekomen als ik en verlaat op dezelfde dag als ik het schip. Dat schept een band, dus we trekken geregeld met elkaar op! De eerste week was een week vol indrukken. Er gebeurt veel. Continu veel mensen om mij heen, alles in het Engels en veel, veel, heeeel veel indrukken! Ik ben blij dat ik dit weekend vrij ben en dus echt eventjes kan bijkomen. Het is superleuk om te wonen en werken op een schip, maar het zorgt er ook voor dat je geen moment alleen bent. Wil je eventjes Nederlands praten met iemand, dan komt er altijd wel weer iemand bij zitten waardoor je mag overschakelen op het Engels. Soms is dat best wel heel erg vermoeiend. Gelukkig heb ik een hele lieve kamergenoot. Een dame uit Amerika. 58 jaar oud en echt een soort mama. We houden goed rekening met elkaar en dat zorgt ervoor dat het tot nu toe goed werkt. Voor nu is dit wel een beetje wat het is! Mocht je vragen hebben, zet ze gerust in de reacties of app mij en dan probeer ik ze te beantwoorden ;).