Eindelijk is het zover. Mijn Mercy Ships-avontuur gaat nu toch echt beginnen... Een hoop mensen zullen mij kennen, maar er zullen ongetwijfeld ook een hoop mensen zijn die mij iets minder goed kennen en vast denken: "Wat beweegt die meid om helemaal naar Ghana te gaan om daar vrijwilligerswerk te gaan doen?" Dus bij deze een klein voorstelstukje. Ik ben dus Lizelotte, 25 jaar, en tot kort verpleegkundige geweest in het UMC in Utrecht op de afdeling neurologie. Rond mijn 13e besloot ik dat ik toch wel verpleegkundige wilde worden, en zodra ik die knoop had doorgehakt, vertelde ik ook dat ik ooit aan boord zou gaan van een Mercy Ship. In 2019 ging ik de opleiding doen en na veel ups en downs haalde ik in 2023 eindelijk mijn diploma. De droom om mee te gaan met Mercy Ships kon nu eindelijk van start! Dacht ik. Ik bleek nog iets meer ervaring op te moeten doen, dus werd ik helaas afgewezen. In de tussentijd ben ik twee maanden naar Senegal gegaan om daar een kijkje te nemen in een streekziekenhuis. Een enorm leerzame tijd waarin ik veel heb mogen leren! Ik had gedacht dat daarmee het hoofdstuk Mercy Ships ook wel afgerond zou worden, maar dat bleek niet zo te zijn! Ik neem jullie mee terug naar oktober 2025. Ik werkte in het UMC in Utrecht. Het was een drukke periode met veel heftige casussen en ik merkte dat ik steeds met iets minder plezier mijn diensten draaide. Niet omdat ik het werk of mijn collega's niet meer leuk vond, maar omdat de dankbaarheid uit mijn werk verdween. De zorg in Nederland wordt als vanzelfsprekend gezien. En als iets niet lukt, dan worden mensen boos. Naar elkaar, naar verpleegkundigen of artsen of naar anderen die betrokken zijn. Ik werd dat gedrag zat. Ik was destijds vrijgezel (spoiler) en had veel tijd over, dus besloot weer eens verder te kijken. Tijdens de Alpha Cursus die ik volgde, kwam Mercy Ships ineens weer op mijn pad. In diezelfde week, tijdens een gesprek met mijn moeder, kwam het ook ter sprake, en toen ik keek voor een informatieavond was er precies nog één plekje vrij! God bracht dit op mijn pad, en dit was het laatste zetje wat ik nodig had om mij aan te melden. En nu is het zover. In de tussentijd is er een hoop gebeurd en veranderd. Ik leerde mijn vriend, Natan, kennen en trok bij hem in. Ik heb ontslag genomen in het UMC zodat ik voldoende ruimte had om dit te gaan doen en heb ik ondertussen honderden formulieren ingevuld, vaccinaties gehaald en mijn hersenen laten kraken over wat er allemaal in de koffer moet en wat vooral niet! Tien maanden ga ik weg van huis. Laat ik alles achter en ga ik doen waar mijn hart zo hard voor klopt: mensen helpen voor wie zorg absoluut niet vanzelfsprekend is. Ongekend spannend, maar bovenal heb ik ongelooflijk veel zin in dit avontuur. Via deze blog zal ik geregeld wat posten om iedereen op de hoogte te houden van hoe het gaat. Reageren mag altijd! Weet dat ik alles lees, maar misschien niet altijd de mogelijkheid heb om te antwoorden!